Έχω ένα παιδί με οριακή / ελαφριά νοητική καθυστέρηση.
Μια έκφραση που συχνά βλέπουμε γραμμένη από ειδικούς , να
συζητιέται από ειδικούς, σε ειδικές ημερίδες και συνέδρια.
Τα άτομα με οριακή/ελαφριά νοητική υστέρηση όμως δεν μένουν κάπου
¨ειδικά¨. Είναι στη γειτονιά μας, στο διπλανό διαμέρισμα, στο ίδιο μας το σπίτι.
Συχνά, δεν είναι πια παιδιά αλλά έχουν πλέον ενηλικιωθεί. Είναι νεαρές κοπέλες
ή νεαρά αγόρια που ζουν στο ίδιο περιβάλλον
με εμάς, έχουν τα ίδιες καθημερινές ανάγκες με εμάς. Ανάγκη για φίλους ,για διασκέδαση,
για δουλειά, για αποδοχή. Δηλαδή, ότι και εμείς.
Ναι, είναι λίγο διαφορετικοί είναι ταυτόχρονα όμως και μοναδικοί, σαν εμάς.
Είναι αλήθεια πως η χώρα μας δεν έχει τις υποδομές αυτές ώστε
αυτοί οι νέοι να έχουν ισότιμες ευκαιρίες με τους συνομηλίκους τους, με αποτέλεσμα
να μένουν σπίτι χωρίς φίλους, χωρίς διασκέδαση, χωρίς δουλειά, χωρίς αποδοχή. Η
οικογένεια αναλαμβάνει όλους αυτούς τους ρόλους χωρίς καμιά υποστήριξη χωρίς καμιά
εκπαίδευση, έχοντας σπαταλήσει χρόνο και συνήθως πολύ χρήμα μέχρι την ενηλικίωση
τους σε διάφορες εξειδικευμένες θεραπείες,
οι οποίες στην ενήλικη ζωή των παιδιών τους δεν προσφέρουν καμία προοπτική
βελτίωσης της καθημερινότητας τους σε κοινωνικό επίπεδο. Το αποτέλεσμα είναι οι
νεαροί ενήλικοι με ελαφριά νοητική υστέρηση να κλείνονται στο σπίτι να χάνουν
τις κοινωνικές του δεξιότητες και να αναπτύσσουν ψυχικές διαταραχές γεγονός που
ενισχύει τον κοινωνικό τους αποκλεισμό.
Οι γονείς αγωνιούν και αναρωτιούνται τι θα να κάνουν για να εξασφαλίσουν
ένα καλύτερο μέλλον για το παιδί τους και τα ενήλικα πλέον παιδιά τους
αναρωτιούνται γιατί δεν ζουν σαν τους συνομηλίκους τους. Ένας φαύλος κύκλος που
εξουθενώνει συναισθηματικά και τις δυο πλευρές.
Το ερώτημα που τίθεται είναι πως θα σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος.
Ας εμπιστευτούμε τις ειδικές δεξιότητες των ατόμων με οριακή/ελαφριά νοητική υστέρηση
να βιώσουν την καθημερινότητα που όλοι ζούμε, με τους δικούς τους ρυθμούς και
ας κάνουμε, για αλλαγή, ένα βήμα να γνωρίσουμε τον τρόπο που οι ίδιοι κατανοούν
αυτήν την καθημερινότητα.
Με κρίση… γονείς
Πολύ θέλω να
μοιραστώ το « πόνο» μου και με άλλους γονείς. Γιατί δεν μπορεί… να είμαι μόνο
εγώ έτοιμη να πάθω νευρική κρίση….
Πρώτα ….ήταν η
βρεφική ηλικία. Σου λένε άλλαγμα θέλει και κάθε δυο ώρες τάϊσμα, εμ … δεν είναι
έτσι ακριβώς, για το ατέρμονο κλάμα δεν δίνουν οδηγίες. Μετά η παιδική ηλικία,
η πιο χαριτωμένη περίοδος ενός παιδιού λένε και βρέθηκα να σπάω κατοστάρι για να το προλάβω πριν
κατεδαφίσει ότι έβρισκε στο δρόμο του. Θα πάρεις μια ανάσα όταν πάει στο σχολείο. Και αμέσως
μπαίνει στο εβδομαδιαίο πρόγραμμα η επίσκεψη στη δασκάλα. Όλοι να λένε για την
καλοσύνη του και την οικογένεια του αλλά πολύ…(άτακτο/ αφηρημένο/ σιωπηλό). Η
ώρα του διαβάσματος μαρτύριο. Μισούσε την αντιγραφή, κάθε λέξη και ένας πόνος. Άρχιζε
από την κοιλιά πήγαινε στο αυτί μετά στο γόνατο και κατέληγε στο δικό μου
κεφάλι. Και τώρα το σπλάχνο μου μπήκε στην εφηβεία και μαζί του συγκατοικούν «η
μαγκιά», «τα νεύρα» και ερωτήματα του τύπου «ποιος είμαι», « που πάω». Που να τολμήσω
να μιλήσω που κάθε φορά που μπαίνω στο δωμάτιο νομίζω πως πέρασε τυφώνας ή
κλέφτης?.
Προχτές, έφτιαχνα
τυρόπιτα, του έδωσα το τυρί να το βάλει στο ψυγείο, αφού καθόταν διπλά, τρεις
ώρες το έψαχνα για να το βρω τυχαία στο ντουλάπι του μπάνιου!
Οι γονείς συχνά χρειάζονται βοήθεια στο να κατανοήσουν
τις διαφορετικές συμπεριφορές των παιδιών τους, καθώς και τα προβλήματα που
μπορεί να αντιμετωπίζουν. Ζητούν να μάθουν τους σωστούς τρόπους με ποιους
έγκαιρα και αποτελεσματικά θα μπορέσουν να τα βοηθήσουν να ξεπεράσουν δύσκολες καταστάσεις.
Η οικογένεια είναι ένα δυναμικό
σύστημα με μία πορεία ζωής. Τα μέλη της επικοινωνούν, τους ενώνουν δεσμοί
αγάπης και έχουν συγκεκριμένους ρόλους. Στις σύγχρονες κοινωνίες, η οικογένεια
έχει τροποποιηθεί πολύ, οι ρόλοι είναι συγκεχυμένοι και οι απαιτήσεις πολλές.
Συχνά οι γονείς βρίσκονται απέναντι σε δυσεπίλυτα προβλήματα που καλούνται να
αντιμετωπίσουν σε σχέση με τα παιδιά τους. Σε αυτές τις περιπτώσεις οι γονείς
μπορεί να αναζητήσουν υποστήριξη σε μια σχολή γονέων.
Παρά την ονομασία της, «Σχολή Γονέων»
δεν είναι ένα “μάθημα”, δεν είναι μία σειρά συμβουλών. Όντως, μπορεί ο συντονιστής
να δώσει συγκεκριμένες συμβουλές για ορισμένα θέματα, όμως αυτό αποτελεί μέρος
μόνο της διαδικασίας. Στις συναντήσεις οι γονείς φέρνουν προς συζήτηση τα
θέματα που τους απασχολούν σχετικά με το παιδί και γίνεται προσπάθεια να δοθεί
ένα νόημα στη συμπεριφορά του. Ο συντονιστής
μπορεί να ανοίξει εναλλακτικούς δρόμους θεώρησης και αντιμετώπισης του
παιδιού από τους γονείς του. Αλλάζοντας στάση οι γονείς, αλλάζει και το παιδί,
αφού σε κάθε οικογένεια, υπάρχει αλληλεπίδραση των μελών της. Οι σχολές γονέων έχουν στόχο να ενδυναμώσουν το ρόλο κάθε γονέα ώστε ο
ίδιος να είναι σε θέση να βοηθήσει το παιδί να ωριμάσει συναισθηματικά
και να αυτονομηθεί.
Αν είστε γονείς με παιδιά από 0-18 ετών είναι η δική σας
ευκαιρία να μάθετε πως αντιμετωπίζετε η «κρίση» στο πιο σημαντικό ρόλο της ζωής σας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου